Slewfoot. Opowieść o wiedźmie

Sezon na straszne opowieści nadal trwa. A jak miałby minąć nam październik i listopad bez jakieś dobrej opowieści o czarownicach?

Tytuł: Slewfoot. Opowieść o wiedźmie
Tytuł oryginału: Slewfoot: A Tale of Bewitchery

Autor: Gerald Brom
Tłumacz: Anna Standowicz-Chojnacka

Rok: 2021 / 2025
Wydawnictwo: Akurat
ISBN: 978-83-287-2812-7 

Rok 1666. Purytańska wioska w Ameryce, gdzie Abitha - nasza główna bohaterka - musi żyć. Dosłownie musi, ponieważ w ojciec sprzedał ją w Anglii, żeby mieć za co chlać. I tak przepłynęła ocean, żeby poślubić nieznanego jej mężczyznę. Na szczęście Edward jest dobrym człowiekiem. Może aż za dobrym i nie umiejącym się postawić, kiedy sytuacja tego wymaga. 

A jego brat tylko czeka aż powinie mu się noga, żeby przejąć jego farmę. Spór rodzinny o dobytek zaczyna być dla Abithy sprawą życia i śmierci. Zwłaszcza, że lokalna społeczność niechętnie patrzy na jej swobodny styl życia, charakterność i energię. Nie przeszkadza im to jednak zamawiać u niej amulety i zaklęcia miłosne. 

 

Fabuła rozwija się w spodziewanym kierunku. Całe Sutton tylko czeka aż dziewczynie powinie się noga, a gdy ta ciężką pracą i.. no cóż, z odrobiną magicznej pomocy, nie daje się pokonać, oczywiście oskarżają ją o czary. 

Jeśli czytaliście cokolwiek o purytanach i procesach czarownic, to doskonale przeczuwacie, jak będziecie reagować na kłopoty głównej bohaterki. 

I tutaj wszystko jest ok - fabuła czerpie ze znanych wątków, autor dodaje od siebie magiczne stworzenia lasu, szamanów, stwory i potwory. Ale wiadomo, że największym skurw*syństwem jak zwykle wykazują się ludzie. I to pod płaszczykiem wiary, pobożności i skromności. Krew się gotuje, ale czyta się dobrze i lekturę kończymy usatysfakcjonowani. 

Ale warstwa językowa bardzo kuleje. Nie wiem, czy to kwestia niespójności w oryginale, czy koślawego tłumaczenia, ale archaizacja języka jest bardzo niespójna. Raz czytamy, że bohaterce chce się 'sikać', a w następnym dialogu mówi 'jużem'. Przy języku tak współcześnie prostym i dominującym w całej książce wyrazy typu 'azaliż' czy 'onegdaj' tworzą bardzo bolesny dysonans. 

Na tym polu zgrzyt. Ale jako książkę o magii polecam. A! I nie będzie tak straszno jak się obawiałam po pierwszych kilku stronach, chociaż kilka scen wywoła dreszczyk na plecach.